Yasadıgım ilk hayal kırıklıgıdır belki de; canlansın diye yatagımın altındaki çekmeceye koyduğum, kedi-köpek resimlerinin, sabah kalktıgımda hala resim olduklarını gormek…

Bununla beraber kendi yarattıgım hayal kırıklıkları da yok degildi; bilet almadıgım halde bana cıkmayan piyango biletlerini saymazsak, hic gemi ile seyahat etmedigim halde ıssız adaya dusme hayallerim, tum insanlıgı yok eden bir musibetten sag salim kurtulma hayallerim, kan gormeye dayanamazken vampir olma hayallerim ve teker teker catırdayarak kırılan, ufalanan daha nice cocukluk hayallerim….Hep imkansızı istedigimden degil ama imkansızın hayalini kurdugumdandır; hayatımı, hayaller ve onların gorkemli yıkılısları ile ozetleyebilmem.

Neyi yasıyorsanız “o” sunuzdur. Zaman zaman en buyuk hayal kırıklıgı “ben”dim, “ben”i farkedene kadar ki, cok gec oldu diyebilirim hayatımdaki hersey gibi. Oysaki ben hayal kırıklıgı yasamak icin, secilmis olmalıydım.Madem hep acı verecekti hayal kırıkları, bundan sonra en aza indirmek gerekiyordu acıları ki bu hic de gorundugu gibi kolay degildi.Bildigim denenmis bir yol yoktu ve tecrubesini paylasacak nezakette bir hayal kırıklıgı tanımıyordum.

ask ikinci buyuk hayal kırıklıgıydı benim icin ve ben ask icin hic hayal kırıklıgı olmadım. Ama sanırım dunya icin buyuk bir hayal kırıklıgıydım cunku Hersey gibi dunyaya gelmek icin de gec kaldım bir kac insan omru kadar…Bunca hayal kırıgı icinde hala romantizmin pencesinde kıvrandıgımı gorunce; baskaları icin hayal kırıklıgı olmak fikrinin dayanılmazlıgı yuzunden, aklımı basıma toplamam uzun surmedi. Fakat aklımı basıma getiren yine “ben” degildim. Kırılan dokulen baska hayallerimdi bunu yapan.
Her insan kendince özeldir hani, iste ben de oylesine özel olmalıydım hayal hurdalıgımda. İşte o zaman karar verdim burada yasamaya; kendi yarattıgım hayal imparatorlugunda.

Lutfen hayal kırıklıgım olmaz mısın?